داشت به او فكر مي­كرد. به اين­كه هر وقت مي­خوابد او بيدار است. هر وقت ثواب مي­كند. او خوش­حال مي­شود و دعايش مي­كند. هروقت معصيت و گناه مي­كند او ناراحت مي­شود و برايش طلب مغفرت مي­كند. هر وقت سست مي­شود و مي­لغزد باز هم او برايش دعا مي­كند. خلاصه هر طوري كه رفتار مي­كند. او حواسش به همه هست. و پيوسته از خدا مي­خواهد كه ما – انسانها – از طريق هدي خارج نشويم. و در عين حال حال گام و حركتي در جهت صراط مستقيم باشيم. همه­ي اين الطاف و مرحمت­ها به سرعت از ذهنش گذشت. به خود گفت: همه­ي اينها درست است. ولي من در طرف مقابل براي او چه كرده ام؟ آيا آنطور كه بايد به وظيفه ام عمل كرده­ام؟ آيا به موقع از حق او دفاع كرده­ام؟ در اين بين دستمالش را جيب درآورد و عرق پيشاني­اش را پاك كرد.

چند روزی است که یکی از دوستان پیام های کوتاه جالبی با موضوع همین ایامی که هست می­فرستد. مثلاً امروز برام فرستاده بود که : «ای شنواترین شنوایان! دعای ما را به اجابت برسان و باقی مانده­ی غیبت را بر ما ببخش! » پیش خودم گفتم :« چه خوبه که من هم جوابشو بدم . و این پیام رو هم برای چند نفر دیگه بفرستم. خود این تذکرات کوتاه میتونه برای لحظاتی بیشتر ما رو به یاد آقامون بندازه.» پس موبایلم را برداشتم و شروع به نوشتن کردم .  

اواسط تیر ماه بود. پیش یکی از همکارانش رفته بود . تا کاری انجام بدهد . همکارش تا اون رو دید ؛ گفت : راستی دیگه جایزه نمیدی.؟ گفت : به چه مناسبت ؟ اون که انگار تازه متوجه اشتباهش شده بود . ادامه داد : راستی ؛ نیمه شعبان بود. حواسم نبود. بهش گفت : بله . انشاء الله ؛ اگه عمری باقی باشه. حتماً در خدمت همکاران خواهم بود. بعدش هم از دفترش بیرون آمد . توی راه که به سمت اتاق خودش می­رفت. توی دلش غوغایی بود. از یک طرف نفسش می­گفت : بابا تو رو چه به این حرفها . بنده روسیاهو چه به این کارها. و... . و از طرفی دیگه : ندایی درونش می­گفت : خوشا بر احوالت . بنده خدا . چه سعادتی داری. همین که این همکارانت تو رو با این مناسبت ها و ایام می­شناسن. باید بری خدارو صدهزار بار شکر کنی و کلی مواظب باشی. تا یک وقت با یک عمل نسنجیده ظن و گمان مثبت اونها رو به منفی بدل نکنی. توی همین افکار بود که دید در آستانه در خانه بچه کوچکش منتظر ایستاده تا او بیاید. 

بعدازظهر بود . گفتم : برم یه سری به دفترچه یادداشت اینترنتی ام بزنم. ببینم . خبری! چیزی ؛ هست یا نه؟! اولش به فکرم رسید که یه چیز درست و حسابی بنویسم. ولی وقتی مشغول شدم. انگار یک چیزی دست و بالم رو بسته بود. چی و چه جوری ؛ نمیدونم ؟ فقط یک چیزی ته دلم می­گفت : آدم حسابی ! اول خودتو ... . ولی بعداز اون یک ندای دیگه ای در درونم طنین انداز شد که :                          

      صد بار اگر توبه شکستی بازآ                 بازآی هر آنچه هستی باز آ      

این شد که دیگه دست و دلم آماده شد تا برای آقا و سرورم یک لحظه هم که شده بنگارم.                  

                                                   یادی از دوست

دیگری می گفت : اصلاٌ کجاست؟ زنده هست.؟

سومی گفت : نه بابا.هنوز نیومده. اگه آقا زنده بود که این قدر گرفتار و بدبخت نبودیم .!

او که این حرف را می شنید. در دلش آنقدر افسوس خورد و پنهانی گریه کرد که از حال رفت.

«توکّل»

چند روزی بود که خیلی بهم ریخته بود. از قیافه اش می شد فهمید که درگیر یک گرفتاری یا دردسر جدّی شده است. بعد از دو روز صداش دراومد که آقا یک بدهی چند میلیاردی به بار آورده است. رفتم پیش اش و گفتم : چیکار کردی ؟ چی شده ؟ با کلافه گی گفت : نمی دونم . یک جای کار بد جوری می­لنگه . اصلاً هیچی نمی دونم. کمی فکر کردم و بعد گفتم : من از رو شناختی که ازَت دارم . می­دونم مقصّر نیستی. و ی چیزی این وسط هست. که روشن نیست. اگه می­خوای نتیجه بگیری.توکّلت رو قوی کن . توکّل؛